De vragende klant

Je ziet het al als ze binnenkomen. De blik in de ogen die opzoek zijn naar een medewerkster. Ik dus. Met je ogen stoïcijns op het vak gericht en net doen of je dom bent gewoon doorwerken . Maar er onderuit komen doe je toch niet. Je voelt de klant steeds dichterbij komen. Mevrouw waar liggen de pleisters? Lichtelijk geïrriteerd wijs je naar de juiste richting en mompel je er nog iets bij.

De ergste mensen zijn de mensen die een hand op je schouder leggen en dan iets willen vragen, ik kan je vertellen dat is heel vervelend als je aan het werk bent want je schrikt je het apelazarus.

Dan is er nog een groep mensen die het liever niet vraagt maar wel een antwoord wil. Die gaan voor je neus staan en roepen RENNNIEEESSSSS, in de hoop, dat ik als verkoopmedewerkster, ze dan maar ga vertellen waar de Rennies staan. Dat kunnen ze op hun buik schrijven.

Maar natuurlijk zijn daar ook nog de goede, leuke, aardige, toffe klanten. Deze mensen houden gewoon een normale afstand, vragen eerst:”mevrouw mag ik misschien wat vragen?”  En dan, ja pas dan, geef ik een leuke, goede uitleg waar het product staat. En soms, heel soms wil ik nog wel is meelopen om het product aan te wijzen. Maar niet te vaak, want je wordt onderweg wel 15x opgehouden met een vraag voor je terug bent bij je eigen vak.


Comment (1)

  1. Wilja

    Leuk, en de waarheid.
    We denken er vanaf nu aan als we iets moeten vragen in de winkel.
    Je schrijft het weer erg beeldend.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: